به دنبال چراغی

از دیدن عکسهایی که ممد گذاشته بودحالی پیدا کردم که باعث شد کامنتی براش بنویسم از احساسم!.. اون عکسها آنقدر ذهن منو مشغول کرده بود که احساس می کنم علاوه بر اون کامنت میشه باز هم حرف زد! شاید کمی جدی تر!

***

قبل تر ها با دیدن هر صحنه ای حتی کمتر از این مهمان اشکهایم می شدم!.. عادت شده شاید برایم که این بار هم اشک در چشمانم حلقه زند و آرام بغلتد به روی گونه ام!..ولی خب واقعا که چی؟!..خدایا! تو بی تقصیرترینی!خدایا! تو را دیدم که بیش از همه ناراضی بودی از این بابت!
مگر کم دیده ام و دیده اید این صحنه ها را؟!…من اما دیده ام رنجی جانسوز تر از این برای دیگری!…سنگینی اش آتشی می زند بر همه عالم و انسانیت!…دخترک ناز و معصوم! مرا ببخش! سخت مرا ببخش!..دردی که اما برای دیگری و دیگران بارها دیده ام باور کن کم از آه تو نداشت!…بیشتر حتی بود به گمانم!..من دیدم جایی که گفته اند حرمت مومن بیش از حرمت کعبه است!…و شنیدم که کسی این را بلند داد می زد!…اما گوش شنوایی ندیدم!….من قلب سوزان کسی یا کسانی را بارها دیدم که حرمت و آبرویشان را چون متاعی بی مایه خرید و فروش می کردند!…دخترک دوست داشتنی! مراببخش!..غمت را من بی پرده به دل و جان می خرم!..باور کن اما کودک کسی را دیدم که آتش به جانش افتاده بود!…خدایا! من در عجبم از صبر تو!حرمت آن را می برند که تو عزیزش می داری بیش از قبله ما!… و تو که دم بر نمی آری!…شاید هم دیگر گوش شنوایی نمانده!
و ما که نشسته ایم و فقط حسرت می خوریم و تنها می مانیم همه!…خب که چه شود!؟…دخترک با محبت مهربان!…می دانم که می دانی من می نشینم و باز به گاه حادثه ای دیگر تنها اشک می ریزم! فقط اشک!…و چه سود تو را از این بابت؟!…نه چیزی را عوض می کند و نه مرهمی برای تو خواهد بود!…عادت کرده ایم فقط! همین!..اگر نبود عادت، اینجا همه چیز آرام به نظر نمی آمد…از ماست که بر ماست!..مرا ببخش! تو و بیش از تو آن دیگری که جانش سوخته بود! مرا سخت ببخش!..خدایا! تو چی؟..می بخشی ام؟

***
حوادثی از این قبیل کم اتفاق نیفتاده اند!اما دلمان خوش است که مردمی “عاطفی” هستیم و با شنیدن یا دیدن حادثه دلمان می سوزد و اگر پایش بیفتد اشکی هم می ریزیم!…همه را نمی گویم که بر نخورد به کسی!…خودم را می گویم!..کمی که می گذرد دلم آرام می شود که عجب عاطفه ای! چه انسانیتی! که هنوز در من زنده مانده و تازه اشک هم دارم هنوز!.. و مانندحس کسی که کار خوبی انجام داده راضی می شوم و خشنود!..یک لحظه فکر می کنم به خاطر این “خوبی”شق القمر کردم و جایم در بهشت!!..چه می شود آن قربانی حادثه؟! نمی دانم!…همین قدر می دانم که خودم مهم می شوم و حس خوبی که پیدا می کنم از این بابت!

هیچ چیز عوض نمی شود! من و آن دیگری در جای خود سیلاب اشک هم به راه اندازیم باورکن اتفاقی برای آن یکی که قربانی حادثه بعدی است نمی افتد!..شاید خود من آن باشم که قرار است بار دیگر برایش مویه کنند!..کسی چه می داند؟!..اما نه! این حس همیشه همراهم هست که من قرار است تافته جدا بافته ای باشم تا مرگ خوب باشد اما برای همسایه!

گزندی که به جسم انسانهای اطرافمان می رسد چشمانمان را شاید خیس کند، برای ریختن آبروی کسی اما تره هم خرد نمی کنیم!..آبرو دیگر چیست؟!…اگر معنایی داشت این آبرو و کرامت، تاب زنده ماندن دیگر نداشتیم!…من شنیدم که گفته اند در شهری خلخال از پای زن یهودی باز کرده اند و خبرش نزد امیری عادل برده اند و او فرموده اگر بابت این حادثه مرد مسلمان دق کند بر او حرجی نیست!…من اما تکه تکه خرد شدن آبرو و کرامت مسلمانی دیده ام و شنیده ام، زنده ام اما هنوز! تازه می گویم “او” امیر من هم هست!

***
واقعیت آن است که دیگر نه جسمی مهم مانده و نه جانی!..جسم زخم خورده را نهایتا با اشکی از یاد می برم و جان را هم که ارزشی نمی دانم برایش ! گاهی اما ممکن است غرولندی کنم و همه را به پای دولتیان مسئولیت نشناس بیندازم و خیالم را راحت کنم از هر نظر!..بله! مسئول مسئول است! اما باور کن با اشک و آه من مسئولیتش را به یاد نمی آورد!…مگر آورده است تا کنون؟!

به جای این همه اشک و آه و برانگیختن احساس اگر یک لحظه خود را در تشکیل “جامعه” سهیم می دانستیم اجازه نمی دادیم تا این اندازه این “جامعه” ضعیف و زهوار در رفته بماند و تفکیکی میان دولت و جامعه نباشد! هر چه نگاه می کنم بسط قدرت دولت را می بینم و غیبت جامعه!…اگر حادثه ای دلم را واقعا سوزانده بود به دنبال راه فرو نشاندن این سوزش می رفتم!…راهی ندارد جز قدرت جامعه و این تنها از طریق نهادهای واسط میان جامعه و دولت میسر است!…نهادی که بتواند خواست جامعه را به پیش ببرد، نماینده ناله یا اعتراض تک تک افراد باشد و اگر بتواند کاری هم انجام دهد! اینها که به ذهنم می آید باز یادم می آید در” اینجا” همه چیز سیاسی می شود! اگر بخواهی انجمنی داشته باشی مثلا برای دفاع از حقوق فلان گروه اجتماعی یا اصلا همین کودکان معصوم حتما قصدی سیاسی هم داری و به دنبال “نفوذ” هستی و….

نه! همان “اشک” مرا کفایت می کند!..تازه!حس خوبی هم پیدا می کنم!