به دنبال چراغی

وسط مشغولیات ذهنی این روزهای من که باعث شده دستم به نوشتن در اینجا نرود، خبر می رسد که 5 نفر از هم دانشگاهی ها با ماشین دیگری کورس گذاشته اند ! لابد برای رو کم کنی !! بعد خورده اند به درختی در کنار خیابان و چپ کرده اند .دو نفر روی تخت بیمارستان و یکی هم ….یکی هم با مرگ دست و پنجه نرم می کند.کاش دست و پنجه بود لااقل .کاش ! خبرش که به دانشگاه رسید همه غصه دار شدند .مرگ مغزی شده بود و امروز ..همین امروز دیدن پرده سیاه دلم را هری می ریزد پایین !..”با نهایت تاسف و تاثر…..”شاید هیچ وقت این کلیشه “نهایت تاسف و تاثر…”  که در آغاز این پرده ها می نویسند تا این حد برایم عذاب آور نشده بود . امروزی که گذشت غم و غصه از در و دیوار می بارید . کاری اما از دست کسی برنمی آمد جز غصه خوردن و داغی که بدجوری در دلها ماند !

***

می روم سایت دانشگاه تا شاید حواسم کمی پرت شود از این همه غصه !سری به وبلاگ دوستان همیشه عزیز اینجا می زنم . نگاهم خشک می شود به وبلاگ مانیا !

***
راه رفتن را همیشه دوست داشته ام .با همه خستگی ام بیشتر از یک ساعت و نیم راه می روم .شمشادهای بولوار دانشگاه با بارندگی های این روزها بدجوری گل کرده اند .راه رفتن همیشه آرامم می کند . انگار آرامش عجیبی است در این راه رفتن ها ! اگر چیزی در ذهنم مانده باشد در همین راه رفتنها بهشان فکر می کنم .خیلی وقتها هم حل نمی شود چیزی ولی راه رفتن خسته ام نمی کند . این بار اما علاوه بر اینکه خسته شدم از همان خیلی وقتهایی بود که چیزی حل نشد ! “مرگ” که هر چقدر هم تکرار شود باز اما شوکه ام می کند و غصه دار ! و یادداشت مانیا !

می خواستم بروم و برای مانیا بنویسم “خب حتما همه جوانبش را سنجیده ای و سبک و سنگین کرده ای و به حکم عقلانیت، فایده این رفتن را بیشتر از هزینه اش دیده ای و با این اوصاف دیگر چه جای گله و شکایت ؟” …دیدم نه ! نمی شود!همان عقلانیت هم می گوید نمی شود !

فکر نمی کنم و نمی کردم نوشتن دراین باره درست باشد.شایدچون زیاد‌فکر قضاوتها یا سوءتفاهمهای احتمالی‌هستم! اما می زنم زیر همه این فکرها و به نظرم می رسد بنویسم:تفاوتی ایجاد نمی کند رفتن یک نفر ! دیدم که باز هم نه ! نمی شود بگویم رفتن این یک نفر تفاوتی نمی کند ! نمی شود گفت که اگر می شد حتما می گفتم تا دلم را خنک کنم !تا شاید با این شکل گفتن بشود وادارش کرد به تجدید نظر ! ولی نمی شود این طور بگویم !همه دوستان اینجا برایم عزیزند و چند نفری عزیزتر . فکر می کنم برای همه این طور باشد . اینکه از میان دوستان وبلاگی نوشته های بعضی را بیشتر دوست دارند و بیشتر انتظارش را می کشند .

اگر بگویم از یادداشت مانیا ناراحت شدم خیلی مساله عجیبی نیست .اگر اما گفتم به هر کسی و مانیا این حق را باید داد که در مورد وبلاگ خودشان تصمیم بگیرند باور نکنید . چون اصلا به همچین چیزی اعتقاد ندارم .اتفاقا به نظرم اینکه  مخاطبان یادداشتهای یک نفر اعتراض کنند به این رفتن، حق آنهاست.حق !حداقلش این است که انتظار دارم دلیل این تصمیم گفته شود .هر چندمی دانم که قانع نخواهم شد.اصلا نباید قانع شد !

می دانم که اگر کسی نخواهد اینجا حرفهایی بگوید حتما در جای دیگری خواهد گفت که گفتن و شنیدن انسان را انسان می کند و وجهی از فکر کردن، گفتن و شنیدن است .ولی کاش اینجا را همچنان یکی ازاین گزینه ها بدانی .حالا اگر قرار باشد کمترش کنی یا چیزی شبیه این تا حدودی قابل درک است . اما رفتن ؟ نه !یعنی نمی فهمم .

و حالا دارم فکر می کنم به همان چند خطی که نوشته ای : “…ختم کردن خیلی  از نا هنجاری ها و نا خوشی ها دست من و ما نیست .چون در یک نظام پیچیده قراردارد ! اما این وبلاگ وسط هیچ بازی پیچیده ای نشده هنوز و من خوشحالم از این بابت! همین است که ختم کردنش شدنی ست!…”و با خودم می گویم اگر اینطور باشد چقدر خوب می شد اگر همه چیز وسط همان نظام پیچیده باشد تا ختم کردنش شدنی نباشد !قانع می شوم که آرزو کنم کاش همه چیز درون همان نظام پیچیده باشد !

می شد این یادداشت را طور دیگری هم نوشت !هرجمله ای را اما که احساس کردم دارم از روی ناراحتی می نویسم پاک کردم .خیلی هم سعی کردم حرف برخورنده ای نگویم ! فکر می کنم همه کسانی که خوانندگان یادداشتهایت بودند و آنها را دوست داشتند ،یادداشت اخیرت را دوست نخواهند داشت و خوب می دانی که ناخودآگاه آخرها بیشتر در ذهن می مانند !! دیگر چه بگویم وقتی “مانیا” را معنا کرده ای به “ماندنی” !

***

با وجود دوستان عزیزی که اینجا هستند بدون شک خاطرات اینجا برایم جزو بهترینها خواهد بود .و باز هم می گویم که بودن این دوستان عزیز یکی از خوشبختی های من بوده در اینجا و به رفتن کسی حتی فکر نمی کنم !حالا اگر کسی خواست برود اسمش را چه باید گذاشت ؟!