به دنبال چراغی

قبل ترها این شکلی نبود .ساختمان حرم و تاسیساتش در مرکز دایره ای بود که مشهد به دورش گسترده شده بود .دو صحن داشت یکی کهنه و دیگری نو .همه خاطرات بچگی من در شعاع و اطراف این دایره گذشت .می شد با ماشین به دورش چندین بار بگردی از همانجا! خانه ما فاصله چندان کمی با حرم نداشت . شاید اگر قصد می کردی پیاده به سمت حرم بروی حداقل 45 دقیقه کم یا زیاد باید زحمت پیاده روی را به خودت می دادی .با این حال در سکوت شبهای تابستان می شد صدای نقاره خانه را که دمدمای طلوع آفتاب زده می شد بشنوی .گوش سپردن به نقاره خانه خوابهای کودکی مرا نوازش می داد .روزهای عید هم که می شد به گمانم ساعت 9 صبح نقاره خانه به نشانه “عید”نواخته می شد و لابد فردا هم .برای شنیدن نقاره خانه ی عید اما باید خود را به حرم می رساندیم که دیگر سکوت شب جای خود را با هیاهو و  اشتیاق رسیدن به حرم عوض می کرد.سقاخانه “اسمال طلایی”در آن وسط صحن کهنه پر است از خاطره با آن ظرفهای طلایی که عجیب آب را گوارا می کرد .و پنجره فولاد که جای گره زدن دستها بود به سویت از فضای صحن .

تمام خاطرات بچگی ام در این دایره دلدادگی گذشت .از بازیهای بچگانه که قبلا اینجا گفتم شروع می شود تا دل بریدن ها و پناه آوردن به حریم حرمش !جای جای این حرم برایم پر از مرور روزهای گذشته است .قول دادم و شکستم .گریستم و خندیدم .شکر کردم و شکوه کردم.خواستم و خواستم و خواستم و تو که همه را دادی .همه را ! و من که باز هم می خواهم !هر بار که آمدم با تو نجوا کردم که آدم دیگری خواهم شد و نشدم !چه می شود کرد ؟!تو را به وصف “مهربانی” به ما شناسانده اند و ایمان دارم به این مهربانی !یادم مانده که قبل تر ها هم این شکلی بود .

می گویند”خراسان” یعنی “خور آیا” .خور آیا جایی است که خورشید از آنجا می آید . خواهی نخواهی آفتاب ایران از خراسان طلوع می کند .

داشتم فک می کردم این همه صبح تا شب به سوتی های دیگران گیر می دم و می خندم بد نیست یه بارم که شده چند تایی از سوتی های خودمو بنویسم !خب تا دلت بخواد سوتی دادم خیلی جاها و خیلی موقعها . یکیش همین چند روز پیش …خسته بودم و دیر وقت و می خواستم بخوابم . بدون اینکه ساعت رو نگاه کنم کوک کردم و خوابیدم .صبح حیرون و مبهوت بیدار شدم و متعجب از اینکه این ساعت چرا زنگ نزده ؟! کاشف به عمل اومد که باتری ساعت تموم شده بود و ساعت بدون باتری رو کوک کرده بودم که بزنگه !…خب از این سوتی ها زیاد بوده و هست و خواهد بود. فک می کردم اگه بخوام ازشون بنویسم حتما کلی می شه . ولی یه چند تایی بیشتر یادم نمونده که همونا رو می نویسم که دیگه اینا رو یادم نره !

***

اون موقعها مثه الان نبود که مدرسه ها وایت برد داشته باشن .مدرسه راهنمایی من تخته سیاه داشت که با گچ باید روش نوشته می شد .خب این خیلی خوب بود که چیزی مثه گچ تو کلاس بود .چون تو فاصله ای که معلمها می خواستن بیان سرکلاس وسیله ای می شد برای تو سر و کله این و اون زدن. خیلی جرات نداشتم گچی رو پرتاب کنم به این طرف و اون طرف .ولی تا دلت بخواد از آسمون و زمین گچی بود که گاهی سقوط می کرد .سوم راهنمایی سر کلاس علوم تجربی بودم که اول کلاس وقتی معلممون پشت به کلاس، داشت تخته رو پاک می کرد، یه دونه از این گچهای ذخیره شده از قبل پرتاب شد به طرفم و اتفاقا به صورتم خورد .منم که دقیقا دیدم کی گچ رو پرتاب کرده فورا و با تمام قدرت گچ رو پرتاب کردم به طرف خودش که زدی ضربتی ضربتی نوش کن !چشمتان روز بد نبیند که این ضربت همان و برگشتن معلم رو به کلاس هم همان ! فرصتم نداد و دستمو گرفت و به سمت دفتر مدیر همراهم شد !..معلم خوبی بود بنده خدا ! تو مسیر رفتن به دفتر مدیر کلی خواهش و التماس کردم که کوتاه بیاد و همچین رفاقتی برگردیم سر کلاس دورهم باشیم! حیفه وقت کلاس هدر بره !:D اولین بارم بود آخه !

***

راهنمایی که بودم تو راه برگشت به خونه دوستی داشتم که همراهم بود.وقتهايي که يه مقدار ديرمون شده بود و مي خواستيم سر وقت برسیم خونه…خودش پیشنهادی می داد و خودش هم عمل می کرد ! منم اين وسط حيرون و ويلون زودتر از اینکه پیشنهادشو عملی کنه فقط مي دويدم چونان دوي صد متر !آقايي که شما باشي پيشنهادش اين بود که زنگ در خونه مردمو بزنيم و فرار کنيم !…یه بار که دید خیلی تکراری شده و همه اش اونه که داره این کارو می کنه بهم گفت نوبتی هم که باشه نوبته توئه ! منم که روم نشد بگم جراتشو ندارم نتونستم بگم نه !زنگ خونه ای رو زدم و مثه تیر رها شده از چله کمون فرار کردم و عین چی هم ترسیدم ! انقدر که با وجود اینکه کلی دور شده بودم هنوز فک می کردم الان طرف دنبالمه و الانه که از پشت بگیرتم !خونه هم که رسیدم همه ش فک می کردم بالاخره طرف پیدام می کنه و حالمو سر جاش می یاره !… اما الان که به این قضیه فک می کنم تازه متوجه می شم چه سوتیه بزرگی بوده این ترسیدن ! اصلا ترس نداشته ونداره که ! کلی هم حسرت می خورم چرا اون موقع ها بیشتر از این کارهای جنتلمنگانه نکردم ؟! حیفه اون روزا نبوده ؟!

***

آیس پک که معرف حضور هست ؟!…اولین باری که رفتم آیس پک با 5 نفر از دوستان بود . قرار شد مهمون من باشن. موقع گرفتن بستنی ها وقتی دیدم تو لیوانه، جلوی پیشخون دنبال قاشق گشتم !دیدم یه سری چیزایی که شبیه نی هست اون دور و اطرافه ! با اشاره پرسیدم اینا رو باید بردارم ؟! که طرف لبخندی زد و گفت آره ! البته من که به روی خودم نیاوردم ! مثلا یه جوری ازش پرسیدم که اونو تست کنم ببینم اون می دونه یا نه !…موقع خوردن که شد فک می کردم اون 5 تا یا حداقل 4 نفر حتما می دونن چه جوری باید خورد !دیدم بدتر از من یه نفرشون داره به زحمت در لیوانشو باز می کنه !نزدیک بود همین کارو انجام بدم که دیدم یه نفر دیگه نی رو به در لیوان زد و “پقی” کرد و شروع کرد با نی خوردن !تازه فهمیدم این نی ها به چه درد می خورن ! وقتی داشت بستنی تموم می شد احساس کردم یه چیزی مثه قرص از نی اومد بالا !همچین پیروزمندانه بیرونش اوردم که اهه کی ! فک کردی می ذارم چیز خورم کنن ؟!بیرون آوردن همان و ضایع شدن هم همان ! خب اسمارتیز آخر بستنی چه کار می کرد آخه ؟!

***

دوستی دارم به شدت اهل مطالعه.امسال قبول شد و رفت دانشکده وزارت خارجه .از اون کسایی که وقتی می شینیم حتی اگه چندین ساعت حرف بزنیم باز حرفی می مونه برای گفتن !معمولا هم در مورد مسائل درسی خودمون !…چند وقت پیش که اومد دانشگاه ما ،رفتیم سایت دانشگاه برای جستجوی کتابی که دانلود کنیم و پیدا کردن سایتهایی که کتاب مفتی گذاشتن روی سایتشون .ما هم که اهل رعایت کپی رایت !…یکی دو ساعتی بود که تو سایت دانشگاه بودیم که من واقعا خسته شدم .سایت کاریکاتوری رو می شناختم که به نظرم رسید برای تنوع هم که شده بد نیست اونو نشونش بدم .گفتم من یه سایت خیلی خوب می شناسم .سایت رو که بهش نشون دادم نگاه عاقل اندر سفیهی بهم کرد و کلی بهم رحم کرد که مانیتور رو نکوبید تو سرم !

***

مطمئنم که سوتی هایی داشتم به اندازه موهای سرم ! ولی یادم نمی یاد خب ! معمولا سوتی های خودمو زود فراموش می کنم !:D

این جریان “سوتی” ها می تونه یه بازی وبلاگی بشه و دیگران هم یه همچین چیزی رو بنویسن ! پس از بقیه هم می خوام که اگه دوست داشتن بنویسن .

***************************************************************

بعدالتحریر:

الان که ساعت از 2 نیمه شب گذشته می روم که نگاهی به اخبار بیندازم .

خبر را که می بینم هراسان می شوم …باز هم دچار حالی می شوم که هرچقدر هم تکرار می شود باز عادتم نمی شود !دلم می گیرد .آنقدر که می خواهم فریاد بزنم . صدایم خفه می شود. غصه می خورم . غصه می خورم . غصه می خورم .اینجا به چیزی اگر علاقه مند شوی با غصه خوردن پاسخت را خواهی گرفت !غصه می خورم !چیزی عوض نشده ! غصه می خورم .

“شهروند امروز” توقيف شد.